BENVIDA

Ola a tod@s!

Nesta nova aventura na rede, irei reflexando todos aqueles aspectos relacionados co mundo da educación Física .

" Disfrutamos movéndonos" é a primeira pedra dun proxecto onde as novas tecnoloxías estarán presentes nas sesións de Educación Física. Nel, reflexarei as nosas experiencias nas distintas unidades didácticas que traballaremos ao longo do curso, fotografías, vídeos,etc...

Un saúdo e benvidos a " Disfrutamos movéndonos".

viernes, 18 de noviembre de 2011

XOGAMOS CO ATLETISMO V



O principio mesmo de lanzar inspírase no xesto ancestral do cazador.

O lanzamento de peso ten a súa orixe na mitoloxía grega, onde Homero describe aos lanzadores de pedras. O primeiro evento oficial disputouse nos Estados Unidos en 1876. O peso que se lanza é de 16 libras (7,257 quilogramos), tomando como referencia a bala de canón, e a técnica de lanzamento evolucionou entre a posición fixa, ao lanzamento con toma de impulso. A idea é lanzar a bóla o máis lonxe posible dun círculo que ten unha liña que non se pode exceder situada na área de lanzamento.

O lanzamento de disco é a proba atlética mellor descrita polos gregos. As técnicas para o lanzamento e os distintos discos explícanse na Ilíada. O sós era un disco cun orificio polo que pasaba unha corda, mentres que o diskos era plano, feito de pedra ou bronce. A disciplina desenvolveuse nos Estados Unidos ao final do século XIX. En 1907, o peso do disco masculino fixouse en 2 kg e un diámetro de 22 cm.

Atopáronse rastros de lanzamento de martelo nas antigas lendas celtas que datan de 829 a.C, e durante a Idade Media, onde o verdadeiro martelo de ferreiro substituíu ás artes rústicas da Antigüedade. Do mesmo xeito que outras disciplinas de lanzamento, o martelo evolucionou ao longo dos séculos, tanto na forma como no peso. Hoxe en día, para os homes, a bóla de aceiro pesa 7,257 quilogramos (16 libras) e está conectada a un cable de aceiro cun mango. Autorizado a competir só a partir de 1995, as mulleres lanzan un martelo de 4 kg.

A xavalina, ferramenta de caza utilizada polas civilizacións antigas, e tamén unha arma usada por moitos exércitos da antigüedade, está na orixe da disciplina de lanzamento de xavalina. Hércules considérase que foi un dos primeiros lanzadores de xavalina. A proba figuraba no programa dos Xogos Olímpicos Antigos. Cara a 1780, os escandinavos adoptaron e desenvolveron a disciplina. A xavalina, mesmo, converteuse nun símbolo da independencia nacional en Finlandia. As marcas han ir aumentado de maneira constante durante os séculos, tanto é así que a xavalina foi redeseñada varias veces na década de 1980 para controlar a seguridade e reducir o tempo de voo. A pesar destas medidas, os incidentes seguen producíndose hoxe en día. En 2007, os atletas Roman Sebrle e Salim Sdiri foron alcanzados accidentalmente por unha xavelina durante as reunións.

Lanzamento de peso

Lanzamento de disco



Lanzamento de martelo


Lanzamento de xavalina



No hay comentarios:

Publicar un comentario