XOGAMOS CO ATLETISMO IV

O salto con pértega remóntase ás antigas sociedades gregas, pero desenvolveuse ao final do século XVIII en Alemaña durante as competicións de ximnasia. Cara a 1850, os membros do Club de Cricket de Ulverston en Reino Unido decidiron establecer a proba de «salto cun pau». O salto con pértega consiste en franquear coa axuda dunha pértega unha barra transversal, sen facela caer, despois dunha carreira de impulso dun trinta metros.  A técnica de salto e os materiais melloraron moito. As pértegas de bambú utilizadas nos xogos de 1900 substituíronse por pértegas de fibra de vidro en 1956, e despois polas de fibra de carbono que son as que se utilizan na actualidade. A proba estivo incluída nos primeiros Xogos Olímpicos en 1896 e non foi incluída no calendario para as mulleres ata os Xogos de Sídney no 2000.

O salto de lonxitude existe en todas as competicións desde a Antigüedade. Atopamos as pegadas deste evento nos Tailtean Games célticos do século IX. Os gregos incluíana xa no programa dos antigos Xogos. A disciplina desenvolveuse nos países anglosaxóns a mediados do século XIX. O salto de lonxitude consiste en saltar desde o máis próximo a un «ferro de saída», despois dunha carreira de impulso.

O triplo salto é unha variante do salto de lonxitude. Tamén é orixinario de Irlanda. Como o seu nome indica, o triplo salto é levar a cabo unha serie de tres saltos despois do impulso: en primeiro lugar sobre un pé, logo un segundo salto, sempre nas mesmas condicións que o primeiro, e se completa como na lonxitude.

O salto de altura é de orixe celta e tamén xermánica. Dende antes de 1470 coñécense concursos de altura e transcríbense nos anais da cidade de Augsburg. Incorporouse á competición por primeira vez en 1840 e quedou regulado en 1865. A regra é, despois de tomar impulso, saltar unha barra horizontal o máis alto posible e sen derrubala. A toma de impulso realízase nun só pé.A técnica de salto desenvolveuse moito durante o século XX. A tesoira e o rolo foron moi utilizados polos atletas ata a chegada en 1968 do estilo Fosbury, utilizado por todos os saltadores na actualidade.

Salto de lonxitude

Triple salto

Berni. Salto de altura

Salto de altura

Berni. Salto con pértega

Salto con pértega

FASE LOCAL DE CAMPO A TRAVÉS

 O vindeiro 30 de Novembro celebrarase no Polígono Industrial de Bértoa (Carballo), a Fase Local de Campo a través, onde participarán tódolos centros educativos do concello de Carballo.Estará organizada polo Concello de Carballo, a Secretaría Xeral para o Deporte e a Federación Galega de Atletismo.

@s atletas do noso colexio están desenvolvendo esta semana unhas probas internas para conformar os diferentes equipos que participarán na citada proba.Ao igual que o ano pasado, agardamos unha alta participación dos nen@s do noso centro.

XOGAMOS CO ATLETISMO III

A marcha atlética é unha modalidade do atletismo, incluída no programa olímpico desde o ano 1908 , na que se executan unha progresión de pasos de modo que o atleta se manteña en contacto co chan, co fin de que non se produza perda de contacto visible (a primeira ollada). A perna que  avanza ten que estar recta, (é dicir, non dobrada polo xeonllo) desde o momento do primeiro contacto co chan ata que se atope en posición vertical.

As carreiras de valos (chamadas tamén carreiras de obstáculos) son carreiras de velocidade na que os competidores deben superar unha serie de barreiras de madeira e metal (ou plástico e metal) chamadas valos.

As carreiras de valos ao aire libre son as máis populares. Para a categoría masculina  existen os 110 metros con valos, e para a feminina os 100 metros con valos, as cales se percorren cos denominados valos altos. Tamén existen os 400 metros con valos, con valos máis baixos. En pista cuberta adóitanse correr os 60 metros con valos, tamén con valos altos.

BERNI - MARCHA

20 Km MARCHA




110 m valados

Caidas nas carreiras de valados

XOGAMOS CO ATLETISMO II

En atletismo, as carreiras de relevos ou postas son carreiras a pé para equipos de catro compoñentes ou máis, nas que un corredor percorre unha distancia determinada, logo pasa ao seguinte corredor un tubo ríxido chamado testemuña e así sucesivamente ata que se completa a distancia da carreira. O pase da testemuña débese realizar dentro dunha zona determinada de 20 metros de longo e sen que o mesmo caia ao chan.

As distancias olímpicas son 4x100 m e 4x400 m. Tamén son oficiais as de 4x200, 4x800 e 4x1500 m. En categorías inferiores, e nalgunhas probas senior, realízase a substitución sueca, onde se realizan substitucións de 100, 200, 300 e 400 metros completando un quilómetro de carreira.

RELEVO 4X100 Masculino

RELEVO 4X100 Feminino

A IMPORTANCIA DAS NORMAS NAS CLASES DE EDUCACIÓN FÍSICA

 

O NOSO TABOLEIRO DE NORMAS

 

Desde a área de Educación Física do mesmo xeito que desde o resto das áreas ,ademais de buscar os obxectivos específicos e propios de cada unha delas, débese contribuír á formación integral do alumnado, buscando que estes se convertan en mellores persoas e mellores cidadáns os cales, poderán contribuír nun futuro na creación dunha sociedade mellor.

Para esta formación integral da que fago mención existen diferentes vías, aspectos, métodos, elementos transversais, competencias,etc, que se deben ir traballando día a día, ao longo dos cursos. Un aspecto clave para a citada finalidade, son as normas, xerais ou como neste caso, específicas da área de educación física.

Moitos alumn@s carecen do sentido de respecto ás normas, xa que están afeitos a facer o que lles place, sen ningún tipo de restrición. Por iso, é importante que desde temperá idade fágaselles consciente da importancia das regras, das normas, da súa constitución e respecto.

En concreto, no ámbito da actividade física e o deporte son moi importantes as regras e o respecto ás mesmas, algo que sen dúbida educa e forma a todo aquel que se asocia ao devandito ámbito. Pero ademais diso, é importante a existencia dunhas normas da área, da clase, que desde o principio de curso aprendan a respectar. Normas que favorezan a organización, normas de conduta, de utilización de material, das instalacións,etc... a través das cales, fagámoslles conscientes da súa importancia e da súa necesidade, xa que ao contrario do que poden chegar a pensar, non están orientadas a privarlles da súa liberdade, senón a un mellor funcionamento das clases, maior aproveitamento das instalacións e material e en definitiva, a unha mellor convivencia e respecto mutuo.
 

Sería interesante que desde o inicio de curso fágaselles conscientes das mesmas e de que son un elemento máis a avaliar. Na primeira sesión do curso débense dar a coñecer, colocándoas posteriormente nun lugar visible do ximnasio ou aula. As normas adoitan elaborarse desde cada departamento, pero sempre cun carácter aberto. É importante sometelas a debate co alumnado, para que as comprendan, valórenas, podendo incluír algunhas novas, modificar e mesmo suprimir algunha das existentes. Os alumn@s deben entendelas non como prohibicións, senón como medidas necesarias e útiles para, como citamos anteriormente, unha mellor convivencia e vida en sociedade.

OS NOSOS PEQUES DISFRUTAN COS CIRCUITOS

O desenvolvemento motor atópase ligado ao pensamento xa que a través do dominio do movemento corporal favorece a relación e a comunicación que se vai a establecer co mundo que rodea á persoa.

Por medio do desenvolvemento motor preténdese conseguir a conciencia do propio corpo en todos os momentos e situacións, o dominio do equilibrio, o control e eficacia das diversas coordinacións globais e segmentarias, o control da inhibición voluntaria da respiración, a organización do esquema corporal e a orientación no espazo, unha correcta estructuración espazo-temporal, as mellores posibilidades de adaptación aos demais e ao mundo exterior e crear unha porta aberta á creatividade, á libre expresión das pulsións en ámbito imaxinario e simbólico e ao desenvolvemento libre da comunicación.

Unha maneira de traballar o desenvolvemento motor son os circuítos, nos que todo o grupo percorre un traxecto durante o cal os nen@s vanse atopando con diferentes exercicios. A saída dáse de maneira progresiva e cando acaban poden volver reinicialo varias veces. Para non fomentar o sentido competitivo entre os nen@s os circuítos son circulares, chegan no mesmo orde que saíron e vólveno a empezar.

 Pódense montar circuítos utilizando materiais como módulos de espuma, colchóns,... O tipo de exercicios pode ser moi variado: arrastrarse dentro dun túnel como unha serpe, a continuación pasar gateando dentro dun verme, facer despois volteretas adiante e atrás,etc...

XOGOS INTERACTIVOS DE ATLETISMO